Baldface mountian: Walhalla voor snowboarders

Baldface mountian: Walhalla voor snowboarders

TRAVEL | door Redactie

Toen een van mijn beste vrienden mij vorig jaar vertelde over zijn “Baldface” avontuur, hoefde ik geen seconde te denken of we hadden geboekt. Het snowboard Walhalla, verscholen diep in de bossen van de Rocky Mountains is dé plek waar iedere extreme snowboardfilm wel één scene moet schieten om ertoe te doen. Een verscholen locatie die alleen per helikopter te bereiken is en waar je overdag per snowcat (pistenbully) vervoerd wordt naar de meest extreme afdalingen van Canada.

In januari was het dan zo ver, vrijdag de 13de vertrokken we met 5 goede vrienden vanuit Amsterdam naar Calgary waar op de luchthaven onze truck klaar stond. Met een toepasselijke burnout gingen we op weg naar ‘Fernie mountain resort’ voor een dag gear tuning en warming-up. Fernie is het bezoeken op zichzelf al waard, een écht wintersportgebied met de nadruk op sport. Hier geen hossende Hollanders, maar fanatieke liefhebbers van skiën en snowboarden en dat is terug te zien aan het gemiddelde niveau dat vele malen hoger ligt dan in de Alpen.

Schermafbeelding 2017-04-03 om 20.01.25

’s Avonds kwamen we aan in Nelson het oude mijnwerkersstadje midden in de bergen waar we de volgende dag zouden worden opgepikt door de Baldface homies (sorry, zo noemen ze zichzelf). Het dorp werd in de jaren ’60 “bezet” door Amerikaanse hippies die wilden voorkomen dat ze naar de oorlog in Vietnam gestuurd werden. Deze vibe hangt er vandaag nog steeds, iedereen is relaxed en ‘organic everything’ is de maatstaf.

Zondagmiddag om 2 uur vertrok onze helicopter naar de lodge. Tijdens de vlucht krijg je pas een goede indruk van de omvang van deze streek, bossen zover het oog reikt en glooiende bergen die naarmate Baldface Mountain dichterbij komt groter en steiler lijken te worden.

Baldface Lodge is in 1995 opgericht door Jeff Pensiero en Craig Kelly -een (eigenlijk, dé) snowboard legende- als ultieme freeride bestemming. Craig wilde een plek creëren midden in het ruige terrein van de Canadese bergen en bossen waar hij, z’n vrienden en gelijkgestemden dagen achterelkaar konden rijden zonder ook maar een keer je oude spoor tegen te komen. Om zijn droom te kunnen verwezenlijken pachtten ze samen een stuk land achter hun woonplaats Nelson, van 13 hectare (net iets kleiner dan de provincie Utrecht) waar je dus eenvoudig kan verdwalen. De Lodge die ooit begon met een paar iglo tenten en wat sneeuwscooters is inmiddels uitgegroeid tot de ultieme ‘mancave’ een clubhuis met pooltafel, cinema, gear-room, bar met gloeiendhete openhaard, dito barvrouw en een chef-kok met buitengewoon talent voor BBQ (de ‘signature dish’ is dan ook breakfast bacon, huisgerijpt en de hele nacht op gegrilled).

Schermafbeelding 2017-04-03 om 20.01.09

De dag begint al vroeg in de lodge (al merk je daar door de jetlag weinig van). Iedere dag start om 6.30 met een yoga sessie om de spieren op te warmen en ook al hebben de meeste mannen grote moeite überhaupt te bukken volgen ze braaf de soepele instructrice (overigens hebben waarschijnlijk de nekspieren tijdens dit half uurtje de meeste oefening gekregen…). Het ontbijt is magisch en met liefde samengesteld. En dán is het tijd om naar de cat te gaan.

Het moment dat je ’s ochtends het kleine hokje achter op de pistenbully instapt en je lawinepieper en portofoon gecontroleerd wordt markeert de start van een lange dag vol poedersneeuw en steile afdalingen. Terwijl tijdens het half uur durende ritje naar de eerste top de speakers op ontploffen staan beginnen de zenuwen en adrenaline langzaam op te bouwen, eenmaal boven aangekomen en het geluid van de ronkende diesel langzaam in het dal verdwijnt merk je het pas. Niks meer. Alleen nog stilte, een vers pak sneeuw en de rit naar beneden. Iedere run wordt eerst uitvoerig geëvalueerd door de gidsen waarna de headguide de eerste sporen naar beneden zet en de “all clear” geeft aan de rest van de groep. Als je vervolgens (vol gas) naar beneden stort krijg je over de portofoon nog aanwijzingen welke lijnen het mooiste zijn en onze groep -al snel omgedoopt tot ‘the flying Dutchmen’- specifiek over waar de beste rotsen of boomstronken liggen om vanaf te vliegen.

Schermafbeelding 2017-04-03 om 20.00.04

Iedere afdaling is uniek, en wordt al jaren gemonitord op cruciale veranderingen in de sneeuwlaag en terrein en hebben hun eigen namen als ‘don’t go left here’ (waarbij de naam voor zich spreekt), ‘Cheeky Monkey’ (een oerwoud aan reusachtige bomen) of ‘Ultra Natural’ waarvan de laatste -buiten een hellingshoek van 60°- speciaal door Red Bull is aangepast met 4 meter hoge features zodat de pro’s daar het echte vlieg werk kunnen doen. De waarschuwing die je daar meekrijgt “Just remember. You’re not Travis Rice”. Tijdens de 4 dagen dat je in de lodge verblijft pak je zo’n 7-10 afdalingen op een dag, dat klinkt weinig maar op het moment dat je met een biertje achterin de cat een vlak voor zonsondergang weer terug naar de lodge rijdt ben je moe en voldaan.

Aan het eind van de 4 dagen is het uiteraard balen dat het voorbij is en wil je het liefst nog blijven, net als Lester, een Chineze bankier die al 13 jaar lang 2 weken achter elkaar naar de Baldface lodge komt en van ons de persoonlijke #belikelester heeft gekregen. Maar helaas, ook aan al dit off-piste geweld komt een eind.

Schermafbeelding 2017-04-03 om 20.00.43

Voordat we richting huis vertrokken besloten we nog 1 dag op avontuur te gaan in Revelstoke BC, het Mekka voor sneeuwscooter rijdende rednecks. In colonne -met 900cc machines- werden we over een bergpas naar het hoger gelegen gletsjer terrein begeleid. Vanuit daar werden we een dag lang getrakteerd op hoe je met 110 km/p uur over een bevroren meer moet crossen, hoe je vol gas bergwanden van 40 meter hoog op moet sturen en poederbochten bouwen op een 250 kilo zwaar apparaat.

Met spierpijn en stinkend naar benzine zijn we teruggereden richting Calgary waar we onderweg overnacht hebben in Banff, een typisch noord Amerikaans Disney-achtig bergdorp midden tussen een aantal mooie skigebieden. Na hier een laatste biertje te hebben gedronken in de ‘wild Bill Saloon’ konden we tevreden het vliegtuig in terug naar Amsterdam. Next stop; Hokkaido, Japan.

Fotografie: Dustin Lalik
Tekst: Maarten Rijnders

 




Comments:



Redactie

Volg The Urbanites ook op Instagram @theurbanites_nl


The Student Hotel opent in Berlijn

The Student Hotel opent in Berlijn

TUI introduceert de Holiday Escape Room

TUI introduceert de Holiday Escape Room

Volg ons op Facebook!